Hoi, weer een update en zowaar vanuit Nederland!!

Ja, ik ben sinds woensdag weer terug en zit in mijn eigen woonkamer, bij mijn man en vanaf de eigen bank heb ik heel wat te vertellen. Ik zit op mijn praatstoel, dus bereid je maar voor.

Moskou, 29 september 2021, ik ga naar huis, ‘home sweet home, here I come’. Mijn alarm gaat om 03.00 uur. Ik heb bijna niet geslapen van de spanning, tijd om me aan te kleden en ik doe dit keer dubbele luiers om, dat moet toch voldoende zijn totdat ik thuis ben (dat hoop ik dan maar). Gewapend met alle dechargedocumenten, testresultaten, behandelingsverloop, contactgegevens, nazorginstructies voor het thuisfront, hematoloog, neuroloog en huisarts – ik ben klaar voor vertrek. Na iedereen vroeg in de morgen bedankt te hebben, is het 1 uur in de taxi naar het vliegveld. Hier moet ik ook nog een uur op mijn covid-19 testresultaten wachten. Alleen zelfs na de covid-test is het nog te vroeg voor de airportondersteuning om mijn begeleiding over te nemen van de taxichauffeur. De taxichauffeur is ongevraagd al die tijd bij mij gebleven. Rond 07:00 kwam de airportbegeleiding eindelijk aan om mij over te nemen van de taxichauffeur. Bijna 3 uur met hem opgetrokken, dat zal me een rekening zijn geworden, of zou hij het ook deels uit beleefdheid gedaan hebben? Ik vermoed het eerste, maar sluit het tweede niet helemaal uit vanwege zijn vriendelijkheid. Dat kan ik niet recht zeggen van de airportondersteuning. Want meer dan 2 uur voor vertrek moet je toch tijd hebben om 1 cadeautje te scoren? Niets is minder waar, daar was  geen tijd voor en je kunt het niet uitleggen want ook al is het luchthavenbegeleiding, ze spreken blijkbaar alleen Russisch. In de vliegtuig gaat het wel een stuk beter alleen mogen ze mij niets verkopen, want dat is alleen mogelijk voor Russische passagiers. Ook jammer maar dat begrijp ik omdat ze me het uitlegden. Ik had wel een horloge gezien voor mijn kleindochter, maar, zelfs met mijn charme, kale hoofd en zielig kijken, njet was nee en no was njet. 😉
Ach dus maar in Nederland Russische wodkabestellen als aandenken. 

Op Schiphol aangekomen, werd ik weer netjes overgedragen, dit keer aan Schipholbegeleiding. Ook al was het een prettige vlucht en is er goed voor mij gezorgd aan boord, ik was moe. Te moe, te lang stil gezeten, te lang wakker geweest, nog zwak van de chemo, eigenlijk te zwak door 3-4 weken alleen maar in bed liggen, dus het lichaam begon te protesteren. Maar ik ben weer in Nederland en dat is het enige wat telt. Ik wil mijn man zien, mijn dochter, mijn moeder, mijn kleindochter, ik kan ondanks de vermoeidheid niet wachten. Alleen de vlucht zou om 12:15 op Schiphol pas aankomen, maar was veel eerder vertrokken. Ik was al om 12:00 bij de gate. Dus toen ik naar buiten gereden werd door de begeleiding bij gate 4 was mijn ontvangstcomité er nog niet. Ik was te moe om echt goed op te letten, maar ergens hoorde ik mijn begeleider zeggen: “Ik ga nu weer, tot ziens en sterkte met uw herstel”. En weg was mijn begeleider, daar zat ik met mijn muts op mijn kale hoofd in mijn rolstoel, met 2 grote koffers naast mij bij Gate 4. ???? Ik had geen puf om te reageren, gelukkig was er een andere passagier van dezelfde vlucht die het zag gebeuren en zich over mij bekommerde. Ik ken je naam niet onbekende, maar enorm bedankt voor je hulp. Een kleine tip voor de Schipholbegeleiding, een voorbeeld nemen aan de Russische taxichauffeur zou u niet misstaan.  Gelukkig zie ik na enige tijd mijn familie in de verte aankomen. Ik geef mijn man een knuffel, ik ben thuis, de chemohel is achter mij. Maar ik ben toch blij dat ik het gedaan heb, want voordat ik weg ging zag ik niet veel heil meer in het  leven. Nu heb ik weer een kans, geen garanties maar wel uitzicht op een beter leven en de eerste tekenen zijn er, geen 24/7 pijn meer, ik slis niet meer met praten, ik kan mijn linkervoet, tenen en been weer bewegen, ik voel weer of ik in of uit balans ben. Genoeg voor mij om te geloven dat ook de MS met dit Russische avontuur tot staan is gebracht. Voordat iemand mocht denken dat de terugkeer uit Rusland de finish is, het is slechts de onomkeerbare start van een lang traject om mijn leven terug te krijgen waarbij ik iedereen zijn steun nog hard nodig voor zal hebben.

Nu heb ik trek in een ijsje…

Groetjes,

Angie

Als je mij wil helpen, klik op:  https://helpangiestopherms.nl/doneer/

Translate »