8 september

Goedemorgen, gisteren ben ik kaalgeschoren en heb ik een katheter in mijn rechterhals geplaatst gekregen. Ik kan je vertellen: dat is een vervelend gevoel. Het is een monster van een apparaat. Alles doet pijn en slapen is bijna onmogelijk. Heb daarom maar om een slaappil en extra pijnstiller gevraagd, want wist dat het vandaag een zware dag zou worden. Het lijkt wel of de uiteinden naast je hart liggen wat een hele gekke gewaarwording waar ik niet te veel bij moet nadenken. Ik mag ook niet meer douchen, want de katheter mag ook niet nat worden. Gelukkig zijn er, hoe zeg ik het netjes, “doekjes voor de belangrijkste plekken”. Want de volgende stap gaat vandaag beginnen, namelijk het collecteren van de stamcellen en witte bloedlichaampjes.  

Er is vanmorgen een grote machine de kamer binnen gereden voor het collecteren. Het doel is 2 of meer miljoen hematopoietic stamcellen per kg lichaam gewicht, dus dat is best veel. Het rode zakje aan de machine stelt me na een paar uur niet gerust dat we snel klaar zijn. Dus ben bang dat we nog een paar dagen te gaan hebben en die pijnlijke  katheter en ik nog langer samen moeten blijven. Ik ben moe, ik  heb pijn, ik ben het zat, ik zit regelmatig te janken en heb niet genoeg zakdoeken om mijn tranen te drogen. Ik mis mijn man, mijn dochter, mijn kleindochter, Didi, mijn eigen bank om op te zitten. Maar hou vol want ik wil dat MS niet langer mijn leven blijft bepalen. Gelukkig steunen Anastasia en dr. Denis Fedorenko mij met mijn kwellingen en maken ze tijd voor me om me in deze moeilijke tijden te ondersteunen. Hun glimlach en tijd helpen…

Hoe vanzelfsprekend we het internet ook vinden, als het uitvalt is er geen interactie met mijn familie in Nederland en Amerika mogelijk in deze eenzame tijden, en het valt vaak uit… 

Dit is even alles voor nu, het moest er even uit.  En ja ik heb weinig gesproken over het kaalscheren, maar dat mag logisch zijn 😉

Translate »