11 september

Goedemorgen, het even geduurd maar weer wat tijd gevonden om voor mijn blog. Allereerst ben ik eergisteren weer gevallen. Ja, helaas maar waar. In de badkamer had ik mijn rollator net te ver weg staan en toen waren mijn benen ineens weg en lag ik op de grond. Gelukkig niet zo erg als vorige maand, dus ik ben er met alleen wat blauwe plekken vanaf gekomen, geluk deze keer.
Het was het trouwens wel erg vroeg, zo rond 4.00 uur Nederlandse tijd, toen het gebeurde. 

 Gisteren was weer tijd om die stamcellen vandaag verder te oogsten. Met nog steeds trouwens een luier voor volwassenen aan, omdat ophouden kan, maar niet 6 tot 7 uur lang.  De drain die je stamcellen uit je botten haalt zit er nog steeds in, de botpijn is niet leuk maar we doen wat we moeten doen.  Ik heb al 15 jaar pijn, dus dit kan ik ook wel aan, het moet toch gebeuren. Ik blijf het nog steeds wel rot vinden dat ik het in mijn eentje moet doen hier. Waarom ik dit niet in Nederland mag doen, snap ik nog steeds niet. Ik denk daarom maar dat het dan extra fijn is als ik weer thuis ben. Voor nu eerst weer eens in mijn eentje 7 uur aan de stamcelmachine, “chin up, let’s do it!”

Gisteren begon de dag wel beter, dr. Fedorenko zei dat we na 2 dagen voldoende stamcellen binnen hebben! Dus er is geen 3e dag stamcellen verzamelen nodig en daarmee mag die verschrikkelijke drain eruit.  Als ik eerlijk ben, begin ik ook een beetje moe te worden van de pijn, mag ik dat? Ja, ik mag dat. Dr. Fedorenko had mij namelijk eerder al gewaarschuwd dat dit erbij hoort, maar ook gerustgesteld at daarna zowel deze, als mijn MS-pijn weggaan. Ik kan niet wachten. Voor nu heb ik een rustdag verdiend, omdat het in 2 in plaats van 3 dagen gelukt is. Ik kan de rust wel even gebruiken, denk dat ik de dag met veel slapen ga doorbrengen en tussendoor chatten met mijn man, dochter en ma. Rust…. Ooh wat ik ben blij dat die grote drain eruit is.

Vanmorgen bleek ik in mijn bed geplast te hebben. Hmmm… dit is niet zoals je als een volwassene wakker wilt worden. 
Ik heb geen aandrang meer wanneer ik moet, dus daarom heb ik alsnog  ook een katheter gekregen. 

Na mijn rustdag gisteren is vandaag het nu ook tijd voor de chemo. Op een of andere manier vind ik het nu ineens toch enger dan ik eerst dacht. Gelukkig is een blog geen film, want mijn emoties schieten nu echt alle kanten op. Wat vind ik het ineens eng. Ga ik nou ook zo ziek worden van de chemo zoals je vaak hoort, slaat de chemo wel goed aan, kom ik er wel goed uit? Deze vragen aan mijzelf stellen helpt mijn zelfvertrouwen niet, maar ik kan ze niet uit mijn hoofd krijgen. Op een of andere manier haal ik weer wat vertrouwen geput uit de chemo-zuster. Ze legt me alles goed uit en straalt meer rust uit dan ikzelf. Ze is een schat. Ze legt uit wat er allemaal in het infuus zit aan de linkerkant van mijn nek (de rechterkant is aan het genezen van de grote drain). De 1e  druppelaar zijn steroïden om de bijwerkingen van de chemo te beperken, de 2e druppelaar is om mijn hart te beschermen, de 3e druppelaar is om mijn nieren te beschermen en de 4e druppelaar is de chemo ☹.

Ik moet nu stoppen met mijn blog want de chemo-zuster wil gaan beginnen.

Angie

Voor een helpende hand, klik op:  https://helpangiestopherms.nl/doneer/

Translate »